Adem Uysal Şiirleri - Şair Adem Uysal

Biliyor musun?
Ben hiç değişmedim.
Yine o eski benim,
Oysa sen!
Duyduğuma göre,
Çok değişmişsin.

Hayat rüya sadece,
Görülen gece gece.
Bilmem nasıl anlatsam,
Beş harfli iki hece.

Hayat oyun eğlence,

Masal ile geçti, güzelim yıllar,
Bize gerçekleri anlatmadılar.
Bir biri ardınca geldi masallar,
Haliyle masalcı bir toplum olduk.

Kaf dağını bize ezberlettiler,

Dünya dedikleri, oyun eğlence,
Sen de yaşa, biraz onu gönlünce.
Kutuluş yok, artık ecel gelince,
Yolculuk var birgün, sakın unutma.

Dünya dedikleri koca bir yalan,

Haydi dostum aç gözünü,
Doymayan, o aç gözünü.
Aç da seyret gökyüzünü,

Aya Güneşe yıldızlara bak,
Yağmur nasıl da ağıyor sağnak sağnak.

Güneş herşeyi yakıp kavurunca,
Susuzluktan çatlayan toprak,
Nasıl beklerse yağmuru,
Ben de seni öyle bekleyeceğim.

Bülbül gülden ayrı düşünce,

Ortalıkta dolaşarak, ben şairim diyorsun,
Başkasını beğenmiyor, büyüklük taslıyorsun.
Zeka yaşı gelişmemiş, çocuğa benziyorsun,
Hedefimde kimse yoktur, dileyenler gocunsun.

Şiir yazmak bir sanattır, var mı bundan haberin,

Yarın, öbür gün,
Birgün önce, birgün sonra,
Ne farkeder?
Mutlaka birgün.
Dünyada ne yaptınız diye,
Sorulacak.

Mecnun'a Leyla'sı,
Dünya güzeli,
Sen benim için,
Leyla'dan da güzelsin.
Leyla, seni bir kez olsun görseydi,
Düşüp bayılırdı kıskançlığından.

Dediler benziyor, güneşe aya,
İstemem benzeme, insan ol yeter.
Kervanı kaçırır, kalırsın yaya,
Bence sen sadece, insan ol yeter.

Benziyor dediler, kırmızı güle,