Adem Uysal Şiirleri - Şair Adem Uysal

Dar-ı dünya hiç yüzüme gülmedi
Eşim dostum hatır gönül bilmedi
Akan gözyaşımı kimse silmedi
Dostlar hakkınızı helal ediniz.

Dar-ı dünya neden gözün doymuyor

Günahım çok benim, affet Allahım!
Merhamet et, müslümanlar yanmasın.
Öyle az buz değil, benim günahım,
Sana iman eden, kullar yanmasın.

Cehennem ateşi, insanı yakar,

Barış bahanesiyle dünyayı sömürdünüz,
Körpecik bebekleri ne hakla öldürdünüz
Onlar can çekişirken siz karşıdan güldünüz
Yerin dibine batsın sizin uygarlığınız

Biz uygarız dediniz, bir çok nane yediniz

Bir dünya istiyor çocuklarınız,
Savaşlar olmasın.
Çocuklar ağlamasın,
Herkesin işi aşı olsun,
Kimse aç, açıkta kalmasın.

Merdivenler, kah yukarı çıkar, kah aşağı inerler.
Aslında merdiven değil, insandır o çıkıp inen.
Merdiven ne işinize yarar, diye sorsanız aşağıdakilere.
Yukarı çıkmak için, lazım olur derler,
Soracak olsanız, aynı soruyu yukarıdakilere,
Onlar da aynı cevabı verirler size.

Allah'a kitaba küfür edersin,
Buna rağmen, kalbim temizdir dersin.
Senin kalbin temiz olsa ne yazar,
Miden pislik dolu yedikçe yersin.

Meydan boş ise esip gürlersin,

Dikkatli bak, insanoğlu kendine,
Çifter çifter, organ vermiş yaradan.
Tüm bunları, iyi düşün sen yine,
Çok muazzam, düzen kurmuş yaradan.

İki gözden, biri görmek içinse,

her şey doğaldı bir zamanlar,
harmanlar dönvenlerle dövülür,
çavdar sırıklarla.
yazları işler yoğun olur,
ekin işi biter, tütün işi başlardı.
Gecenin tam ortasında,

Protokol,
Bir nevi okul,
Siyaset okulu.
İcazet makamı.
Büyük hatiplerin,
Yetiştiği mekanlar.

Bu ülke, bu topraklar bizim,
Biz, bu topraklarda doğduk.
Bu topraklarda büyüdük,
Bu topraklarda yetişen,
Gıdalarla beslendik.
Kimse bu toprakları,