Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Sitede sair meslektaslarimi ararken,sizin profilinizi ve guzel siirlerinizden birkac tanesini begeniyle okudum.
Herkes ayrı anlatır Temel’i,
İnsanca yaşamaktır emeli…
Mesken tutmuş gurbeti,
Sanki Fadime’dir tek hasreti…
Maviye boyasa da düşünü,
Hırçın dalgalar yumruklar döşünü…gercekten karadeniz fikralarinda hep temel-fadime ikilisinden bahsedilir.Yureginize saglik.Kutlarim sevgilerimle..
Çok teşekkürler.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta