Açız olan İnsanoğlu Şiiri - Seyfet Bozçalı

Acı acı çığlıklarla, uçuşmaktadır martılar,
Güneş de henüz doğmadı, ufuklarda karartılar,
Vira Bismillah sesleri, gürültüler patırtılar,
Yeniden bir gün doğuyor, her doğan tekrar batacak,
Uykudan uyanan yürek, bilinmez nerde atacak.

Güneşin yüzü göründü, seslerse karmakarışık,
Büyük şehirde insanlar, bu durumlara alışık,
Koşuşturma sürüp gider, hedefe doğru yarışık,
Zaman zamanı kovalar, akar gider sonsuzluğa,
Dünya bizleri oyalar, düşmeyiz umutsuzluğa.

Karıncalar yol yapmışlar, görevliler görevinde,
Birbirinden rol kapmışlar, ya işte ya da evinde,
Her dönen bilmek zorunda, her şey kendi nöbetinde,
Dünya dönmeye dönüyor, sanırım herkes farkında,
Dönüş ömür kemiriyor, herkes dönüşün çarkında.

Sıra geriye dönüşte, gurup kara kızıl renkte,
Dönen de var dönmeyen de, bozukluk yoktur ahenkte,
Bilinç gerektir her işte, farkındalığı mihenkte,
Gücün yetmez durdurmaya, evren denen düzeneği,
İnsanoğlu aciz varlık, sınırlıdır yeteneği.

24.10.2026