Akşamın bu er saatinde
Bir yemin gibi
Dilimdesin..
Nasıl da yakıyor,
Yıkıyor,
Acıtıyorsun..
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Hüzün saatidir çünkü akşam...az söz çok anlam...
Kutluyorum...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta