Acıyı hafifletmek için
zamanı sürdüler yaralarımıza.
“Geçer,” dediler.
Geçmedi.
Unutmayı denedik.
Bazı yüzleri sildik,
bazı sesleri susturduk,
bazı kapıları bir daha açmamak üzere kapattık.
Ama kendi gerçeğinden kaçamıyor insan.
Gider sandığımız gitmiyor; kendine saklanacak bir yer buluyor kuytumuzda.
Zamanla anlıyoruz:
Acı hafiflemiyor aslında.
Biz ağırlaşıyoruz.
Yaralarımızı taşıya taşıya
onlara denk bir ağırlığa dönüşüyor,
sonra buna iyileşmek diyoruz.
Oysa iyileşmek, acının tükenmesi değil;
canımız yanarken hayata devam etmeyi öğrenmenin öteki adıdır.
Salim DiyapKayıt Tarihi : 25.04.2022 16:13:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!