Açıklar Rüzgarı Şiiri - Kasım Kobakçı

Açıklar rüzgarı sertçe esiyor,
Derinlik içinde sırlar geziyor,
Dalgalar köpürüp kıyı çiziyor.
*
Fener sönse bile yolun bellidir,
Karanlık çökse de yönün bellidir,
Ümitsiz kalsa da garip yolcular,
Düşleri her zaman diri kalacak,
Bu zorlu seferde çaba sürecek.
*
Şu sonsuz deryalar çağırır bizi,
Ruhunu kaplayan o derin izi,
Vakit geçip gider seller üstünde,
Martılar söylesin o sessiz sözü.
*
Boşluğun en ırak köşesinden gel,
Duygu taşkınını getiren o yel,
Bizlere yeniden mazi sunarken,
Yakamoz parlayan o ıslak yüzey,
Gecenin koynunda ışıktan bir el.
*
Eskiden hükmeden o meçhul devir,
Tarihe karıştı zamanı çevir,
Suda yaşayan o narin canlılar,
Tükendi o eski tatlı seyirler.
*
Verimsiz kıtada kurulan düşler,
Anlatılan o şahane neşeler,
Kayboldu gitti hep birer ve birer,
Soğuk bir cama hapsoldu şimdi,
Unutuldu o saf, temiz gidişler.
*
Sadece o liman kalacak bizde,
Nabzı hızlandıran fırtına izde,
Sürekli kuşatan o derin hisler,
Ruhun sellerinde yüzen karalar,
Parlayan bir lamba o kör dehlizde.
*
Tebessüm eden o çehrenle bugün,
Çektirip inleten bir acı sürgün,
Zinciri kırarak o tutkuları,
Turkuaz koynuna bırakacaksın,
Sınırsız boşluğa akacak ömrün.