Acı Şiiri - Cem Eyüboğlu

Acı…
kısa bir kelime gibi durur ama
içinde uzun bir gece saklar.

Bir anda başlamaz aslında
yavaş yavaş yerleşir insana.
Önce hafif bir sızı gibi…
sonra alıştığın bir ağırlık gibi.

Acı…
bazen bir sözden gelir
bazen bir sessizlikten
bazen de hiç söylenmeyen şeylerden.

Bir sokak düşün…
yağmurdan sonra ıslak
ama kimse fark etmiyor.
İşte acı da öyle görünmez bazen.

İnsan gülümser
konuşur
devam eder…
ama içinde başka bir hikâye yaşar.

Acı…
insanı değiştirmeden bırakmaz.
Ya daha sessiz yapar
ya daha derin
ya da daha uzak.

Bir şey öğrenirsin zamanla…
her acı bağırmaz.
Bazıları sadece içte büyür
ve kimseye kendini göstermez.

Acı…
geceleri daha net olur.
Düşünceler çoğalır
sessizlik ağırlaşır
ve kalp kendi sesini duyar.

Ama yine de…
insan dayanır.
Çünkü içinde bir yer
“devam et” demeyi bırakmaz.

Acı…
sadece yıkmaz.
Bazen şekil verir.

Ve her kırık yerin içinde
farklı bir güç büyür zamanla.

Ben de biliyorum…
acı geçmiyor bazen
ama insan onunla yaşamayı öğreniyor.

Ve bir gün…
aynı acıya bakıp
artık eskisi kadar düşmüyor içi. 🌙