Bir annenin boş beşiğe baktığı kadar sessizim şimdi
Üşümüş bir çocuğun, cam kenarında unutulmuş elleriyim
Sokak lambasına bakan kör bir ihtiyar gibi
Herkesin geçtiği yerden geçtim
Kimsesiz geçtim ben
Üstüme basılmış anılarım var
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta