Hüzün düşmüş yine Kâhta düzüne,
Yetim lokmasını çakallar almış…
Kör olası felek gülmez yüzüne,
Yaz bahara hasret hazanda kalmış…
Babadan mirastır yokluk omuzda,
Mevsimlik işçiler yazar rumuzda,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




yüreğine sağlık dost kalem
Çok teşekkür ederim.
Cantekin der; yokluk yaman girdaptır,
Abuzer Emmi can şaşkın bitaptır,
Acısı gönlümde hazin kitaptır,
Bu fani Dünya’da kör eden malmış…
Mahmut Cantekin
Saygıdeğer üstadım yüreğinize sağlık
güzel bir şiir, daim saygımla....
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta