Yakaladı zelzele günahsız biçareleri
Uykudaydı insanlık her şeyden habersiz
Yarıldı ansızın bir hışımla gecenin zifirisi
Kefensizlerdi artık şaştı aklın terazisi
Beton yığınlarının altında kaldı bir anne
Artık toprak üstünde yaşayanlar da ölüydü.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta