18 Temmuz 2005, İstanbul
kurdun kuşa yem olduğu gölün yanında
ağaçlık, biraz kalabalık bir yerdeyim
cigaram yanıyor kamış kamış
dışarıda komik bir yağmur var
hala kendimdeyim
ve bir çiçek var elleri sapsarı
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim



