2- İsyan Şiiri - Nisan Mektuplar

Sevgilim,
Sana bunları yazarken kalbimin nasıl titrediğini, kelimelerimin ardında nasıl bir matemin saklandığını bilsen... Kalbim o kadar dolu, sızım o kadar derin ki, içimdeki bu yangının tek bir kıvılcımı bile göğe yükselse mukaddes olanı incitecek diye ödüm kopuyor. Allah’a isyan etmekten, O’nun bizim için çizdiği bu kadere karşı gelmekten ve nankörlük etmekten korkuyorum. Eğiyorum boynumu, susuyorum; lakin içimdeki o çocuk, göğsümün kafesini yumruklayarak feryat ediyor. Aklım ve yüreğim amansız bir muharebenin ortasında şimdi. Gece yarıları, senin yokluğun odamı doldururken hep aynı sual saplanıyor sîneme: Madem nihayetinde bize vuslatı çok gördü, madem bizi bu fani dünyada bir araya getirmeyecekti; o halde neden çıkardı seni karşıma? Neden ruhumu senin ruhunla böylesine kusursuz bir uyumla tanıştırdı? Böyle konuşma Nisan dediğini duyar gibiyim.
Hiç tatmadığım bir cennetin kokusunu burnuma çalıp, sonra beni bu kör karanlıkta yapayalnız bırakmanın acısı öyle muazzam ki sevgilim, kalemime söz geçiremiyorum. Hiç bilmeseydim, o denizin derinliğini, tatmasaydım aşkını, bu gurbet canımı böyle milim milim sökebilir miydi? Bu tanışıklık, kalbime verilmiş en büyük lütufken, şimdi ayrılığın elinde çekilebilecek en amansız, en büyük azaba dönüştü. Bizi birbirimize bu kadar bağlayıp, araya aşılmaz dağlar koymak; susuz bir kulu kör kuyuların başında nöbete dikmekten farksız.
Yine de isyandan sığınıyorum. Allah’ım beni affet. Seni uzaktan, seni kanayarak ama bir an bile eksilmeden, lekesiz bir sadakat ve derin bir hasretle bekliyorum.
Mektubumu kalbimin son mukaddes sığınağına, senin kalbine emanet ediyorum.
Nisan