Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
yitişmi asolan,kaybolmak mı....yaşanmışlığın kapısının ardına aralanırken gözler,sorulacak en önemli soru bu bence.Kalıp ,kaybolmaktansa anıları tüketerek,yitmek ,gitmen gereken eşikten ki,yaşanmış bir çocuk buğusu dolu anın kirlenmet yok olmadan kalabilmesi için.Acıların irinin dolu saldırışları karşısında o çocuk anını korumak adına cehennemi avuçlayıp gitmek gerek.yoksa cennete dokunmanın o muhteşem tadını unutu verir Yürek.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta