17 Eylül 2 Şiiri - Emre Soydan

Seni düşünüyorum
Sabahın erken saatlerinden tut da akşamın en karanlık köşelerinde
Kimileri arsız hayatlarına boğuşurken
Kimileri de sevginin onlara verdiği imkanları
Bir alkol masasında dağıtırken
Aşkın mükemmelliğini tartışırken diğer insanlar
Ben en mutlu gününde seni düşünüyorum

Önce uzunca cümleler yazıyorum
Sigara yakıyorum
Sevda türküleri dinliyorum bir yandan da
Ama yine de yoksun işte
Ne fayda
Yine de tek bu gün için tekrardan sana , sana
Dönüyorum
Aklımda kalan son biçare sözcüklerin hatrına

Yapraklar dökülüyor , içime taa içime
Havalar soğuyor
Yağmurlar yağıyor
Eylül işte ne anlatsam Eylül , eylüldür
Sen sensin
Ama ben ben değilim
Havadaki boğuntunun üstüne bir boğuntu da benden ekleniyor
Şimşekler çakıyor , dallar sallanıyor , hayat duruyor
Ama ben
Özlüyorum, sanki bir daha kimseyi özlemeyecekmiş gibi
Özlüyorum
Ama gelmeyeceksin
Biliyorum

Bir 17 Eylül daha geçti
Bu seferki daha da bir hırçındı
Bu seferki daha da bir gaddardı
Senin artık olmayacağını yansıtıyordu bu seferki yaş günü karşımda duran aynayla beraber
Aynada bir genç , üzgün ve hala beklemeli
Aynada bir genç , hala seviyor o sevgiliyi
17 Eylül
Başından ne bir adım uzak
Uzaklara da ne bir adım yakındı
Ama olmadı
Olmadı işte
Sorma yanlızlık
Bu Eylül de onsuz geçti
Bütün çiçekler soldu toprağında
Bir onunki solmadı
Belki de
Belki de bir başka bahara verilmiş sözleri vardı
O sevdalıkların
O sevdalıkların benden yana hep
Hep bir eksiklikleri vardı
Ve hiç bir türlü tamamlanamadı