Ben ve Kedim Leo Şiiri - Ali Fırat Dicle

BEN VE KEDİM LEO

Geç uyudum,
Uyandım erken,
Kedimin ince sesiyle
Sabahın solgun ışığında deniz kabuğu ev,
İçi sessizlik, yankısı yalnızlık.
İlk kez duydum sessizliğin çığlıklarını.
İçimden yükselen o ses.

Sevdiklerimin gölgesinde
Düştü odalara ilk günden özlem.
Önce leonun mamasını
Koydum önüne,
Değiştirdim usulca suyunu.
Kumunu temizledim
Hayatın küçük tekrarı.
Dağılmamı önleyen ince düğümler

Sonra haşladım kendime iki yumurta
Bir parça ekmek, bir bardak su.
Sessizliğin sofrasına oturdum.
Karşımda yalnızlık…
Yalnızca sandalyesine hasret oturmuş bir boşluk.
Tozu aldım evden,
Ama yatağı toplamadım.
Akşam tekrar dönerim diye ona,

Bir film açtım,
Sonra bir tane daha,
Ardından bir tane daha...
Ekranda görüntüler akıp giderken
Zaman da usul usul eridi avuçlarımın arasında.
Ne izlediğimi unuttum,
Sessizliği izlediğimi fark etim sonra

Gün boyu evin içinde
Güneş yer değiştirdi duvarlarda,
Gölgeler uzadı, kısaldı.
Unutulmuş bir tekne misali,
Halatları bağlı,
Yelkenleri suskun.
Evde ben vardım.
Bir kedim Leo.
Bir de odalarda dolaşan,
Adı konulmamış uzun bir hasret.

03.07.2026