Züleyha Şiiri - Alparslan Karagöz

Yine bir gecenin ortasındayım Züleyha
Katre katre süzülüyorsun gözlerimden
Nemli ama tertemiz bir kağıt ellerimde
Hasret yüklü mısralar düşüyor yüreğimden
Gecenin matemine , karanlığın şerrine
Şiirler yazıp , seni anıyorum Züleyha...

İrkiliyorum rüzgarın her ıslık sesinde
İzbe sokaklara düşüyor ürkek yüreğim
Aldırmıyorum ne yağmura ne fırtınaya
Bir sokak lambası altında hayaller kuruyorum
Kördüğüm gecenin en zifirisinde;
Sırılsıklam , seni arıyorum Züleyha...

Çöküyorum mecalsiz bir kaldırım taşına
Başımda girdap gibi dönerken efkarın
Son sigaramı yakıyorum titreyen ellerimle
Bir zemherinin ortasındayım
Üşüyorum Züleyha...

Saplandığım ufkun köşe başında
Serabın beliriyor bir tebessümle
Son bir mecal koşuyorum sana
Üstelik , bir vakit ellerin elimde
Ve sımsıcak busen yanaklarımda
Biliyorum , bu acımasız bir veda
Bu kâbustan;
Uyanamıyorum Züleyha..

Şimdi bir sonun eşiğindeyim
Ölüm hiç olmadığı kadar yakın
Istırap içindeyim , korkuyorum
Nefesini duyuyorum ensemde ecelin
Vakit tamam Züleyha...

Sen ; yasında boğulacaksın bu aşkın
Bir gece yağmuruyla akacağım gözlerinden
Ama biliyorum Züleyha
Katran kara bir gece
Ve bambaşka bir başka alemde
Birleşecek yollarımız , yine buluşacağız...

14 Eylül 2026

Alparslan Karagöz
MÜNVEZİ