Kimse yoktu bende yoktum artık.
Önce benden başkası yoktu.
Yok olunca ben, kalır mı kimse.
Gördüm her şeyi ihtimal vermedim.
Aşındı hayatım, yansıması da.
Küf kokuyordu ben neyleyeyim.
Peşindeydi hayaletler hayalleri.
Hep anlımın ortasından vurdu biri.
Çocukların hatırına hep öldürüldüm.
Gıkım çıkmaya yeltendi, yapamadım.
Gün geldi vurulamadım, çocuklarda büyüdü.
Yıktı viran etti amansız bir göç.
Koymadı avlumda bir gül dalı.
Sessizce sevineceğimi de aldı götürdü.
Serinledi dünyan bana kaldı ayaz.
Kılı kırk yarmak yetmez oldu.
Adım yakışır mı yanına artık sanmam.
Debelenmek mi nasıl bir tercih bu.
Nankörlük yüzün karası.
Ruhumu yoran yerlerden geçirdin beni neden.
Ne gidebildin ne kaldın benden.
Felaketin oldun benim.
Bir de belası kendinin.
Kenan GEZİCİ 15/11/2026
Kayıt Tarihi : 15.11.2026 09:52:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!