Zor Gün Şiiri - Adnan Mehmet Tüfekci

umutla,
özlemle bekliyorduk,
bir çok kişi,
bir çok kişiyi.
geldiler,
sevgiyle sarılıp gittiler.
ben kaldım sadece,
ben bekleyen,
sen gelmeyen.
binlerce kişi geçti bakışlarımdan,
bir dostu,
eski bir sevgiliyi gördüm.
yalın bir yalnızlık yaşadım
o kadar insan arasında.
avunuyordum birazdan diyerek,
her birazla,
kandıramaz oldum kendimi.
saatlerin ardından sona erdi umutlar.
yürüdüm delicesine.
adımlarım götürdü
beni istediği yerlere.
eski mekanları gezdim,
seni aradım.
düşüncelerimi dağıtmak,
unutmak istedim.,
ama nâfile.
saatler sonra
evde buldum kendimi.
masamda yırtık bir kağıt,
kırık bir kalem ile.