Zor Şiiri - Elif Akçasarı

Daha demin elim yandı. Kültablasında sigaramı söndürecek yer kalmamış. Kenarda köşede yer bulacağım derken elim yandı işte.
Böylece yalnızlığım alevlendi..
Sonra bir kaç bakışı özledim, bir kaç dokunuş.
Dudaklarım yerine saçlarımın okşanmasını özledim.
Büyümek kirlenmek değil.
Büyümek kadın olmaktır.
Ve her kadın bunu anlamayacak kadar tuhaftır.
Nasıl bağlayacağımı bilemeden sana olan özlemime dalmak istiyorum.
Özlemine dalıp uyumak, yokluğundan rüyalar yaratıp uyanamamak..
Bunları zaten yapıyorum değil mi?
Yokluğun kabus gibi zaten.
Bilinçaltımdaki seni bir daha görememe korkusu kemiriyor içimi.
Karşılaşsak ya tesadüfen, istemeyerek elin elime çarpsa.
Teninin sıcaklığı aniden sarsa tüm bedenimi, uzuvlarım canlansa..
Usulca kollarımı kaldırıp boynuna sarılsam, içime çeksem kokunu.
Bir baksan bana, büyütsen gözbebeklerimi.
İşte ondan sonra gökyüzünü yere indiririm,Allah şahidim!