Ziyanimdın Şiiri - Töre Hanım

Sen Benim En Büyük Ziyanımdın
​Sana harcadığım her saniye, ömrümden çalınmış bir ömürdür şimdi,
Hangi vicdanla uyursun, hangi yalanın gölgesinde saklanırsın?
Ben seni bir kutsal gibi başıma tac ederken,
Sen kendi karanlığında, benim aydınlığımı kararttın.
Sitemim sana değil, seni adam sanan o kör gözlerime;
Sen artık sadece mazide kalmış bir enkazsın sevdiğim!
​Sırtımdaki hançerlerin üzerinde hala parmak izlerin var,
Gözümden düşen her damlada, senin binlerce yalanın akar.
Değmezmişsin! Bir tek damla terime, bir tek uykusuz geceme...
Senin sevdan, üzerine kurulmuş koca bir bahaneymiş meğer.
Şimdi hangi maskeyi takarsan tak, hangi yüzle gülersen gül;
Benim içimde bir hiç bile değilsin, koca bir sıfırsın artık!
​Yüreğimi bir yangın yerine çevirdin de ne geçti eline?
Kül ettiğin o kalpten şimdi sadece nefret yükseliyor.
Senin o sahte masumiyetine, o zehirli sözlerine karnım tok,
Attığın her adımda ahım, sustuğun her kelimede hakkım var.
Vicdanın bir gün elbet seni boğacak o dipsiz kuyularda,
İşte o gün, beni hatırladığında nefesin kesilecek!
​Sakın bir daha adımı anma, sakın gölgeme bile basma,
Seninle geçen o yılları hayatımdan sildim, fırlattım attım.
Beni kaybettiğine değil, benim gibi birini harcadığına yan;
Çünkü ben küllerimden doğarım ama sen o çukurda kalacaksın.
Sana beddua etmiyorum, seni sensizliğe mahkûm ediyorum;
Hadi git şimdi, kimin yalanı olacaksan ol!
Sen artık sadece mazide çürüyen bir karasın sevdiğim!