Zıt Şiiri - Kasım Kobakçı

Gündüzler parıldar, gece susarken,
Sabahlar dirilir, akşam pusarken,
İyiler ağlıyor, kötü kusarken,
Doğruyla yalanlar, bütünü zıttır.
*
Sıcaklar hep yakarken, kış dondurur,
Baharın rüzgarı, gülü soldurur,
Sevenler, kalbine umut doldurur,
Sevgiyle nefretin, dünyası zıttır.
*
Zenginlik, mülk ile gurura döner,
Fakirlik, sabırla köşeye siner,
Alevler yükselip, rüzgarla söner,
Varlıkla yokluğun, manası zıttır.
*
Gülüşler, dertleri sevinçle gizler,
Gözyaşı damlayıp, yarayı közler,
Aşıklar, maşukun yüzünü özler,
Çirkinle güzelin, aynası zıttır.
*
Savaşlar, kan döküp canları yutar,
Barışlar, şefkatle ellerden tutar,
Korkaklar, titreyip köşede yatar,
Cesurla korkağın, kavgası zıttır.
*
Gençlikler, bedende hızla koşuyor,
İhtiyar, yorulup dağdan aşıyor,
Cahiller, bilmeden boşa coşuyor,
Alimle cahilin, rüyası zıttır.
*
Ağlayan inleyip, dertleri sayar,
Gülümser dudaklar, şevkini yayar,
Zalimler mazlumun, hakkını soyar,
Düğünle yasların, sevdası zıttır.
*
Zirveler, kibrini göklere sunmuş,
Çukurlar, dibinde sessizce donmuş,
Kartallar, yüksekten ovaya konmuş,
Tabanla tavanın, noktası zıttır.