Zindanlı Geceler Şiiri - Özdemir Koca

Hapishane avlularında kor kor yandım,
Tespihimin tanesi kadar adını andım,
Bazı geceler çöktü harabe yüreğime,
Anladım ki aşkınla zindana daldım.

Bazen Yusuf oldum bazen Eyüp,
Nasıl durur ki sevenin yanık yüreği,
Kökleri yerlere çökmüş Çınara döndüm,
Her gün biraz daha öğrendim sevmeyi.

Duvarlara çizdim içimde zamanı,
Her gün bir birinden daha uzak gün,
Nasıl unuttum bilmiyorum gözlerini,
Bir sevdalı uğruna yandım da yandım.

Güneşte kaybetti artık yakmayı,
Aşk Güneşin rengini aldı toz pembe,
Ağaçlar açmaz oldu yeşil yaprağını,
Bir aşk uğruna Dünyayı sattım sanırım.

Oysa hayallerimiz vardı mavi evlerde,
Küçücük penceresinde açacak çiçekler,
Cumbalı odalardan bakacaktık dışarı,
Oysa şimdi karanlık zindanda kaldık.

Özdemir boş ver gökyüzü yine aynı,
Ne kaybeder ki odalar saklar ağlamayı,
Kaldır kaldır yüreğinden büyük yangını,
Nasıl olsa mutlulukla biter sonu Zindanın.