İnsanların gülmez, sabahların karanlık,
Yollarında hüzün var, ruhunda şaşkınlık,
Sadakat çeşmen kuru, yakındır kıyamet,
Sevenine aman yok, aşkların bataklık.
Muhteşem ışıklar ve kusursuz burunlar,
Yüksektedir gözleri, cismine bakarlar,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta