Zilli Bar Şiiri - Fikret Adımol

Dedem 90 yaşında,
kanseri yendiğinde
çok da sevinemedik.

Yengemin üçüncü hamileliğinde
ikiz doğuracağını öğrendiğimizde
yengem dahil
durup baya bir düşündük.

Hacca giden büyük halamın
kaybolduğuna ikna olduğumuzda
baya baya isyan ettik.
Neyse ki bulundu da
dinle diyanetle arayı düzelttik.

Yanıbaşımızda yanan arazinin
orman vasfını kaybetmesiyle
bize kaldığını duyduğumuzda,
kalan ormanlık kısmı da
biz mi yaksak acaba diye çok düşündük.

Öksüz yeğenimi
ya kocaya kaçarsa diye korktuğumuzdan
on altı yaşında evlendirmekle kalmadık,
düğün dernek kurup
baya baya eğlendik.

Yukarıda Allah var;
faize hiç girmedik!
Aşağıda kul var;
fahişe hayır demedik.
Rızık ticarette derler ya
Fonda da fena kazanmadık.

Evet, bu ve benzeri birçok eylemi biz yaptık.
Yapmadığımızı da örgütlü halde,
tasarlayarak düşledik,
ferah ferah fenalık istedik.

İtiraf ediyorum,
ihbar ediyorum;
yargılanmak değil,
aklanmak istiyorum,
etkinleşmeden pişmanlığım,
algılanmak istiyorum.

Ama Allah biliyor ya iyi insanlarız.
Arkamız sağlam,
önümüz açık,
gizli sayımdayız,
hep haklıyız,
pek kalabalığız,
ne de olsa iktidardayız!

Her şeye fikrimiz olsa da
ilmi dardayız.
Çalıyor söylüyoruz hep birlikte,
zilli bardayız.