Zeynep Şiiri - Ersin İlhan

Adın düşer bir sabaha,
Gürültüsüz, tertemiz.
Bir kapı aralanır içimde
Ve dünya biraz daha yaşanır hâle gelir.

Zeynep…
Bir ad değil sadece,
İnsanlığın inceliğe verdiği cevaptır.
Dik duruşun zarafetle
El sıkıştığı yerdir.

Gözlerin konuşmaz,
Anlatır.
Bir bakışınla
Suskunluklar ikna olur.
Kalbin, iyiliği ezberlemiş
Nadir kitaplar gibidir.

Adın sabırdan yapılmıştır,
Ama asla suskunluktan değil.
Bir dağın gölgesinde duran
Mütevazı bir nehir gibisin;
Sessizliğinle yol açarsın.

Zeynep,
Bir çocuğun duasında,
Bir annenin yüreğinde,
Bir insanın “iyi ki” cümlesinde
Hep varsın.

Sen yürürken hayat
Kendine çeki düzen verir.
Çünkü sen geçerken
Kırılmaz umutlar,
İncitilmez kalpler.

Adını söylemek,
İyiliğe inanmayı hatırlatır.
Zeynep demek,
İnsanı insana emanet bilmektir.

Ve bil ki,
Bu çağın en çok ihtiyaç duyduğu şey
Senin adında saklı:
Asalet, merhamet ve sarsılmaz bir vicdan.