Zerya Şiiri - Damar Adam Serdar İnce

Adı zerya..
Hüzünlü bir akşamın,
efkarlı bir saatinde rastladım ona..
Her halinden belliydi acıları..
Ellerinde ayrılığın izleri..
Gözlerinde yılların yorgunluğu..
Ve omuzlarında;
hayatın o dayanılmaz,
dağlar gibi yükü..
Sesim titredi..
Yaklaşamadım, soramadım adını..
Uzaktan izledim tebessümlerini..
Sesini dinledim...
Ve anladımki:
insan sadece,
kendi kaderini yaşıyor bu hayatta..

Bazen kızardım kendime..
Bazen ağlar, ve bazı gecelerde,
derin derin düşünürdüm
sabahlara kadar..
Şimdi bu titreyen sesi duydum,
bu ağlayan gözleri gördüm ya,
dertlerimden utanıyorum..
Bütün gece konuştuk..
O anlattı, ben dinledim..
Benim çektiklerim
onun hayatının yanında,
bir iğnenin ucu bile etmezmiş..

Adı zerya...
Dinmiyordu göz yaşları...
Arada bir susuyor;
sonra bir iki derin nefesin ardından,
devam ediyordu anlatmaya..
Ağlayan gözlerin
ardına hapsetmiş dünyasını...
Göz yaşlarıyla perdelemiş
yaşadığı hayatın acı hatıralarını..
Bir an ikimizde sustuk..
Ve sonra dediki:
biliyormusun?
ben kendimden bugün değil,
yıllar önce vazgeçtim..
Konuşamadım..
Dilim tutulmuş,
boğazım düğümlenmişti..
Yapma!
sus ağlama bile, diyemedim..
Düşündüm..
Ve dedimki içimden;
insanın kendinden vazgeçmesi,
gözlerin şahit olduğu,
sözlerin düşüncesizce söylenip,
sonra hiç birşey olmamış gibi
hayatına,
yani yaşamaya devam etmesi,
kimbilir nasıl bir şeydi..

Adı zerya...
Elinden tutmak;
göz yaşlarını silmek istedim,
izin vermedi..
Boşver dedi..
Hadi git şimdi;
benim derdim bana yeter,
benimle birlikte sende üzülme..
Gidemedim..
O ağlıyor,
benim gözlerim doluyordu..
Adı zerya..
Yüreğime oturan soğuk bir taş..
Adı zerya..
Dilimde çaresiz sözlerim..
Adı zerya..
Dün gece tanıdım onu..
Ve ben bu sabah,
kendimden vazgeçiyorum.