Hiçliğin ortasında, yol-iz bilmez bir kulum,
Senin o yörüngendir, ebed-i aşka giden yolum.
Madde manaya aktı, senliğe bürünürken,
Paramparça herşey, Zerre'den Küll'e doğru yürürken.
İnançsız sanma beni, şüphesizdir imanım,
Zaten Hakk'a secdeyle yoğrulur sol yanım.
Lakin aşkın narıyla, tutuşunca bu kafes,
İnancımın tadına, varıyorum seninle her nefes.
Kırıldı aklın suru, yerle bir oldu yasa,
Aşkınla eridim, buhar olup aktım ufkuna...
Zerre Küll'e gark oldu, yok oldu tüm benliğim,
Senin o varlığındır, benim tek gerçek kimliğim.
Mecazdan hakikate, giden o sırlı yolumsun,
Bırak bu sönük lisan, senin adınla hayat bulsun.
Aşkın sanki bir ibadettir, sükûtumda gizlenen,
Sensin o tek gerçeklik, her zerremde izlenen.
Habip Selim GÜLERYÜZ
Kayıt Tarihi : 31.07.2026 10:19:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Hakk'tan gelen aşk ile yazdım Haddimi aşmak değildir muradım Görünürde Maşuk'a bir yakarıştır Özünde Gerçek Aşk-ı Yaratan yalnız Hz. Allah'tır. Bu şiir; sevgiliye yazılan şiirlerin en üst zirvesidir. Zaten hal böyle iken Artık ona şiirler yazmanın ne anlamı kaldı ki... Çünkü yazılsa bile (ki o buna layıktır) bu şiirin gölgesinde kalacaktır. Tam böyle derken; Bütün benlik soyundu, büründüm artık senliğe, Seninle uzandım, uçsuz bucaksız derinliğe. Sırlı defter kapansın, sussun o cılız lisan, Tek gerçekliğim sensin, gerisi koca bir yalan. dizeleri döküldü...
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!