Zemin katta çürüyor ômrüm gônül penceremde kaldırım taşları mutlu çiftlerin kenetlenen ellerini gôremiyorum, yağmurdan kaçan insanların ayak sesleri hiç kesilmiyor aydınlığım çok az karanlığa gômülü odam, camlarım kir pas içinde umutlarımı taşıyan tırlar devrildi beklediğim güzel günler altında ezildi. yüreğini çabuk tut beklenen sevgili umuda giden son tren ertelendi kaçırma bir sonraki seferi.
Ne kadınlar sevdim zaten yoktular
Yağmur giyerlerdi sonbaharla bir
Azıcık okşasam sanki çocuktular
Biraksam korkudan gözleri sislenir.
Ne kadınlar gördüm zaten yoktular
Devamını Oku
Yağmur giyerlerdi sonbaharla bir
Azıcık okşasam sanki çocuktular
Biraksam korkudan gözleri sislenir.
Ne kadınlar gördüm zaten yoktular




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta