Zeki Günay Şiirleri - Şair Zeki Günay

Şeytan çobana der, güdemezsin koyunu,
Peygamberi bilmeyen, bilemez soyunu.
İslam sırtta çivi, her kul görmez oyunu,
Cahile altın ver, değiştirmez huyunu.

Menfaatçi insan, nerden bilsin Allahı,

Camiye gitmeyen ayaklar,
Seni Cennete götürür mü?
Allah'ı zikretmeyen bu dil,
Kabir azabını bitir mi?

Zor mu? Yaradana kul olmak,

Mehmet'in sırtında çanakkale izi,
Bayrak elinde, toprağa vurmuş dizi.
Kan gölleri asla, durduramaz bizi,
Çanakkalede, zaferin gerçek yüzü.

Bir harp meydanı ki? kan kana karışık,

Güneş doğar da, günü gününce,
Su akıp gider, kendi ömrünce.
Dünyadan göçer, insan ölünce,
Hakkı görür, ölü dirilince.

İnsan yanınca, su arayınca,

Yan yüreğim Cehennem ateşi gibi yan,
Yan ki Hakk aşkının, şerbetine öyle ban.
Hesap günü Anna baba olamaz derman
Cehennem içi kokar, kandan zifiri kan.

İrin yakar geçer, kezzabın bin bir katı,

Kaşıntınız var belli olmuşsunuz birer uyuz,
Neyiz demesini bilmezler, derler ki biz neyuz.
Belli ki yedi sülaleniz, sizin gibi deyuz,
Çeker şah damarınızı, dolarım boynunuza.

Nerede şeref yoksulu varsa yol vermiş devlet,

Türk Türk'ün kanını emer,
Zengin tok fakirde semer.
Bağla bele durmaz kemer,
Bence çekip gitmek lazım.

Git çöllere, git dağlara,

Neyleyim fani dünyayı,
Kalbim Allah diyor iken,
Şu kalbim yanar aşkınla,
Cemalini göster bana.

Ne bir rahat uyuyorum,

Türk islamın şanını şerefini,
Düşmana kafire ezdirtme yarab.
Şanlı şerefli Türk bayrağınızı,
Göklerden yerlere indirtme yarab.

Biz peygamber Muhammed ümmetiyiz,

Dosttum diyene, öyle bir dost ol ki?
Kışı Yaz'a, dost eliyle çıkarsın.
Sonbaharda bir bir, dökülür yaprak,
İlkbaharda Bülbül, Gülü çıkarsın.

Bakma sen, fani dünyanın Narına,