Zamzn Şiiri - Mahmut Kasapoğlu

ZAMAN

Düştü ömrüm yollara, izlerime kar yağdı,
Her bekleyiş yüreği, sessiz sessiz dağladı.
Takvimlerden umutlar, birer birer hep kaydı,
Yaralı gönlüme hiç, mekân vermedi zaman.

Yıldızları sayardım, geceler şahidimdi,
Adını her nefeste, kalbim zikreder idi.
Ufuklarda bekleyen, gönlümün ümidiydi,
Yeşeren dileklere, bir can vermedi zaman.

Kırık bir saz misali, tel tel sustu nağmeler,
İçimde büyüttüğüm, viran oldu bahçeler.
Yandıkça küle döndü, bütün güzel hayaller,
Solan bu güllerime, Nisan vermedi zaman.

Dağlar kadar özlemi, sinemde taşıdım ben,
Bir tek vuslat uğruna, ömrümü adadım ben.
Dışım sağlam dursa da, içten çok ağladım ben,
Bekleyen gözlerime, nişan vermedi zaman.

Ne dost kaldı yanımda, ne de eski meclisler,
Sessizliğe karıştı, söylenmeyen o hisler.
Bir ömür sırtımdaydı, ağır yüklü gidişler,
Yorgun kanatlarıma, tayran vermedi zaman.

Rüzgâr aldı ismimi, bilinmez diyarlara,
Hasret düştü gönlümün, en kuytu baharına.
Döndüm kendi içimde, bin yıllık yaralara,
Kanayan bağrıma hiç, Lokman vermedi zaman.

Sustum; sükût dilimde, en gür haykırış oldu,
Her gözyaşı içimde, ayrı bir yağmur oldu.
Kader ince bir hançer, kalbimde sancı oldu,
Kapanmaz bu yarama, derman vermedi zaman.

Bir gün gelir sanırdım, açılır bütün yollar,
Yeşerir kuruyan dal, diner derin sızılar.
Meğer kader yazarmış, silinmeyen yazılar,
Yarım kalan ömrüme, imkân vermedi zaman.

Şimdi gönül şehrimde, sessiz ezanlar kaldı,
Anılar enkaz oldu, umut kül olup kaldı.
Son nefese dek süren, bir bekleyişim kaldı,
Bizim sevdamıza hiç, meydan vermedi zaman.

Kalem susmaz aslında, dert oldukça yazarım,
Küllerimden doğrulup, sabrımı kuşanırım.
Her gece bir sehere, özlemle uzanırım;
Lâkin o seherime, ferman vermedi zaman.

Kırık umut gemisi, vurdu sensiz kıyıya,
Çaresizlik işlendi, ömrümün her suyuna.
Bir tebessüm uğruna, düştüm bin bir kuyuya,
Bahtım gülsün diye hiç, bir an vermedi zaman.

Sabrımı sınar gibi, uzadı her bir gece,
Düştü hüznün gölgesi, en sessiz düşünceye.
Yalvardım kaderime, bari gelsin bir hece,
Suskun bu yüreğime, lisan vermedi zaman.

Yollar seni sorarken, ayak izim silindi,
İçimde açan güller, hazan olup döküldü.
Her dua göğe vardı, her umut geri döndü,
Açılan ellerime, ihsan vermedi zaman.

Bir avuç hatırayla, ömrü tükettim yine,
Gözlerimde biriken, yaşlar aktı derine.
Sevda diye sarıldım, kor düştü yüreğime,
Yanıp duran sineme, baran vermedi zaman.

Ne kırgınlık tükenir, ne de özlem eksilir,
İnsan sabır dedikçe, biraz daha eksilir.
Bir gün kavuşmak için, gönül hâlâ seslenir,
Bu alın yazımıza, aman vermedi zaman.