Zamanın Ellerinde Şiiri - Zeynep Özgel

Ellerimden süzülüyor zaman,
Bir kum saati değil artık,
Bir yarık gibi,
Derinleşen bir hatıra mezarı.

Tutmaya çalıştıkça kanıyor avuçlarım,
Her an, içimde bir şeyleri eksilterek geçiyor.
Ne geçmiş kalıyor ardımda,
Ne gelecek düşlerimde yer bulabiliyor.

Amansız günlere savuruyor beni rüzgâr,
Ve rüzgâr, eski bir ninninin sesiyle
Üşütüyor içimi.
Zaman ne tuhaf şey
Bazen bir anne sesi,
Bazen hiç susmayan bir suskunluk.

Geriye kalan yalnızca bir ben,
Kendi yankımda kaybolmuşum.
Aynalara bakan yüzüm,
Artık bir çocuk değil:
Gözbebeklerinde saklı bir ömrün
Sessiz itirafı.

Çizgilerimde pişmanlık,
Gülüşümde eksik kalan baharlar var.
Bir resim gibi siliniyor içimden o çocuk,
Ve her silinişte,
Biraz daha büyüyor
Kırgınlığım kendime.