Zamana zaman Şiiri - Songül Biltekin

Kısaca eşlik etmek isterdim satırlarına
Oysa sen cümleleri uzatan sayfalara
Mevsim misali sarılır
Rüzgarı saçlarında tutmak
Özgür bakışlarının eseri
Kirpiklerinden kopacak kıyamet
Gece gibi
Sessizliğe gömülecek
Yüzünde heceleri
Zamana zaman gerek
Şifanın kabuk tutan yaralar misali
Bir an seni de alan cümlelere
Kaptırdım heceleri
Satırlar tutmadı kelimeleri
Sayfalarca düşmekse düşmek
Mevsimin yüzünde anmak seni
Bu dökülme benim desem
Rüzgar bakışlarında inkarda şimdi
Saçlarının sokağını tanımam derken
Tel tel dökülen cümleleri
Ayırmak ne mümkün boşluğunda
Toplan aynalarda taranan
Mevsime sen diyerek sarılan
Rüzgar fırtınayı tanımam derken
Ne uzak kendine şimdi
Esmediği duraklarda
Notalar bırakmış
Saçların mevsime konuşmayı
Ne zaman bırakmış