Kimse görmüyor hayatı, mevsimler gibi.
Buruşuk bir müsvedde sanki hazan.
Ne anlamı var kırılgan bir eylül akşamı evde olmak.
Diyorum artık gün bitmesin anımsanmıyoruz.
Evin dışında kalmak ne zamandan beri güzel.
Varsın buluyor, bizi sıcak bir rüzgâr.
Her akşam eve dönecek bir bahane arıyorum sokakta, yok.
Daha kapıya ulaşmadan yönümü şaşırıyorum.
Bu kadar dalgınlık bana çok.
Gülümsemiyor bir kapı aralığı,
Biliyorum, bu mesaiye daha ne kadar on kaldı.
Zaman mı geçiyor geçsin umurumda mı sandınız.
Doğana kadar mahcup etmesin güneş, yeter bana
Kenan GEZİCİ 10/09/2026
Kenan Gezici
Kayıt Tarihi : 10.09.2026 22:14:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!