Zaman durdu Şiiri - Evren Elvin Köseoğlu

Kapıyı çarpıp gitseydin keşke…
Alışık değilim sessiz sedasız gitmene.
Gittin…
Duvardaki saatin dili sustu,
Yelkovan durdu.
Akrep bir daha aynı yere kavuşamadan
Yok oldu
Plakta çalan şarkının notaları kayboldu,
Müziği sessizliğe gömüldü.
Eşyalar yerini değiştirmeden çürüdü,
Perdeler kımıldamadı.
Camlar açıktı, rüzgâr esiyordu ama
Rüzgârın bile canı yoktu
Bu ev yaşamıyordu.
Yatak odasına koştum,
Gardırobu açtım.
En sevdiğin gece mavisi takımın
Tozlar içinde kalmıştı.
Mutfağa gittim,
Bardağın duruyordu bıraktığın yerde.
Sandalyen çekiliydi masadan,
Sanki biraz önce kalkmışsın da
Birazdan dönecekmişsin gibi…
Kapıya baktım.
Gelmedin.
Portmantoda kabanın yoktu,
Ayakkabıların yoktu.
Her köşede izin,
Her odada senden kalma hatıralar
Kapı çaldı açmadım
Bir daha bir daha çaldı
Sanki senden haber getirmişler gibi
Açmadım...
Açarsam biliyordum,
Gittiğin günün üzerinden
Duymak istemediğim kaç yıl geçmişti.
Biliyordum kabullenemiyordum
Bir daha dönmeyeceğini,
Bir daha sesini duyamayacağımı,
Bir daha gözlerine bakamayacağımı…
Kabullenmek istemiyordum.
Artık toprağın altında olduğunu
Nasıl kabullenirdim
sesinin sonsuza dek sustuğunu,
Kahverengi gözlerinin bir daha açılmayacağını,
O gün ki vedanın son veda olduğunu?
Bende sessizce kapattım kapıyı
Kadınını bıraktığın ilk ve son yere geldim
Sana anlatacaklarım vardı,
İçimde biriktirdiğim binlerce söz vardı
Söyleyemediklerim vardı
Dilim sustu, gözlerim konuştu.
duymadın.
Bekledim sesimi duyarsın diye

Adamım diye son kez haykırdım
Cevap vermedin be ADAMIM
Eve döndüm
Saat hâlâ aynı zamanda
Plak hâlâ suskun.
Perdeler yine kımıldamıyordu.
seninle birlikte zamanda gitti
Nefes gitti renk gitti ses gitti
Sen toprağın altında sessizdin,
Ben dört duvar arasında sensiz…
Ve sessiz

Sen öldün…
Ben hâlâ gittiğin günün yasındayım.