Gözlerim takvimlerin, kopan yapraklarında,
Özlediğim bir milat, yerlerde sürünüyor.
Uçuşuyor rüzgarla, şehrin sokaklarında,
Zaman kağıttan akıp, maziye bürünüyor.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Ben de şikâyetçiyim bu zamandan, boş da geçse dolu da geçse.....koşuyor...hep şampiyon.........
Değişik tarihli de olsa özlenen miladı yakalamanız ümidiyle...........Kutlarım Sn.Özcan........Saygılarımla............Saniye Sarsılmaz
Her geçen gün o yapraklar gibi savruluyor tükeniyoruz.
Selam sevggili dost yüreğe.
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta