Diyarbekir Şiiri - Ali Fırat Dicle

DİYARBEKİR

Göğün yere değdiği kadim bir şehir.
Surlarında zamanın yorgunluğu,
Rüzgârında acının dili.
Her taşı küllerden doğmuş bir hatıra,
Her gölgesi yarım kalmış bir vedanın sessizliği.
Zamana karşı dimdik duran bir destan.

Rüzgâr başka eser
Her esişinde sürükler
Kayıp bir ismin harflerini sokaklara.
Kapıları gıcırdarken,
Geçmiş de inler beraberinde.

Bin yıllık suskunluğun üstüne
Gece, ince bir yas örtüsü.
Yıldızlar bile ağır parlar…
Acının hesabını tutar her biri
Gözlerini kısmak zorunda kalır,
Gökyüzü ağlarken.

Dicle…
İçinden bin yılın sesi geçen
Yaralı bir hafıza.
Göğsü yarılmış toprakta
Akan eski bir ilahi…
Suyuna eğilen her ışık
Başka bir zamana düşer,
Her damla unutulmuş bir yemini.
Suyuna eğilen her yüz
Dönüşür başka bir hikâyeye.

Taş sokaklar…
Ayak izlerini unutmayan şehir.
Her adım bir öncekine yaslanır,
Her köşe başka yalnızlığın omzuna.
Güneş, utancını saklayarak doğar.

Bir çocuğun gözlerinde,
Yarım kalmış bir oyun gibi titrer ışık.
Bu şehirde duvarlara yazılmış isimler silinmez…
Rüzgâr bile okumayı öğrenmiştir o isimleri.
Sokak lambası geceyi aydınlatmaz sadece,
Unutulmak istenen yüzleri de hatırlar.

Kuşlar göç ederken bir an durur burada.
Yönlerini değil, kontrol ederler kalplerini
Göç, bizde sadece uzaklaşmak değil,
İçinde kalan bir parçayı da götürmektir.

Kadınlar…
Beyaz tülbentleriyle zamanın yarasını sarar.
Bir tülbent düşse yere, tüm sessizlik ağırlaşır.
Gözyaşı burada su değil,
Toprağa karışıp kök olur bazen.
Sokak sokak dolaşan bir ağıt.
Yarım bir cümlenin devamıdır
Her pencereden sızan ışık.
Susarak büyüyen bir hikâye saklı
Her kapı ardında.

Bu şehirde çocuklar…
Taşın üstünde çizer oynarlar geleceği.
Temiz hayaller asarlar,
Kirlenmiş duvarlara.
Bir diriliş gibi gelir geç kalmış her bahar.
Bir gün zincirler suya dönüşecek,
Duvarlar rüzgârla konuşacak,
Taşlar ilk kez hafif hissedecek kendini.

28.03.1993