Zâil Şiiri - Hakan Ak 2

Ey Âdem oğlu, kulağını iyice aç, sıkı sıkıya dinle beni.
Hepimiz aynı Havva'dan gelmeyiz, incitme yanındakini.
Bir ağacın bin meyvesiyiz, yalnız sayma sakın kendini.
Hepimiz bu topraklardan doğmayız, kader ayırır renklerimizi.

Varsın yoksun, zenginsin, bir cahil, bir fani; hakikatte sonradan görmesin.
Mal da benim, mülk de benim deyip üç günlük dünyada geçinirsin.
Azrail kapına dayandığı zaman sen de milyarlarca zâilden birisin.
Yalan dolan, biraz da haram yersin; söyle, bu dünyada sen neye hâkimsin?

Neyi değiştirir mezhebin, olmadıkça bir gram insanlığın?
Neye çare olur bu saatten sonra bu dünyada yaptıkların?
Nice ölümlü geçti baktığın bu diyardan, yaşadığını sandığın.
İnsan olmaktı tüm mesele, bu yaşadığın hayattan esas aldığın.