Zabıt Şiiri - Ömer Altun 2

Kalmadı sensiz mavi ve yeşilin tadı
Kar beyazlandı dağlar, vadiler boyandı hüzün sarısına
Ardında ne çiçekler saldı kokularını ne de kapıldı yapraklar rüzgârlara
Uzadıkça kan kızılı bakışlar, yosun bağladı kirpikler
Sevdiğim; sensiz yüzüm hatlarını şekillendirdi günler, aylar ve de yıllar...

Sakladı gün ışığını perdeler
Gözlerinden yansıdı ay ışığı
Yanacak yeri de kalmadı kalbimin
Sensiz zuhur etti göz nurumda gam ve keder
Sürur yanım; atıldı sensiz yüreğim gayya kuyularına...

Her köşe başında çalıyor sessizlik şarkısı
Coştu yalnızlık her dakika her an her lahza
Fısıldadıkça seni göğe, toprağa nasır topladı dil, dudak, el ve ayak
Direnemedi sensiz ne ben ne de çocuklar
Sevdiğim; zemheri kışlarda ümit aramakmış sevda’n…

Yama tutmuyor gönül yarası, hüsranlık baki
Zabıt altına alınmıyor hasret, güz hercai
Sevda kalbe şifa imiş, ruha zehir
Ses etme soldu sensiz tebessümlerim, hüznün kâfi
Sol yanım; kırma kalbimi bilemedim vuslatın yalan olduğunu...

Dost Kalemlerden
(Gia.)

Hüzün kokuyor dağ taş toprak
Sarı bir nehirde usulca akarken anılar
Ben kendime çok uzaklarda bir yabancı
Tanımaz olmuş sesim sesimi, ellerim ellerimi
Her şey senin içinde ey insan, suçlama mevsimleri...

20240924
0015
Güz güllerine karlar yağdı...