İnsanların evleri varmış,
dört duvar
bir çatı derlermiş adına.
Duvarları tuğladan,
kimi biriketten,
üstüne alçı vurulmuş,
göze hoş gelsin diye
bir de boya sürülmüş.
Kiminin zemini
otururken çatlamış,
kimi
bir depremde
yıkılıp gitmiş.
Oysa benim
bir evim yokmuş,
ben
daha iyisine
sahipmişim.
Sen bana
hiç duvar örmedin baba,
beni yuvanda
hiç güneşsiz bırakmadın.
Kayıt Tarihi : 28.1.2026 12:03:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!