Bazı akşamlar var,
Dünya omuzlarıma yıkılır gibi oluyor.
Yine öyle bir akşam...
Ve ben bu akşam da özlüyorum seni.
Bu akşam da aklımın köşesinde sen,
Ama söyleyemiyorum yine her akşam olduğu gibi.
Şimdi sen sorarsın:
“Neden hâlâ?” diye.
Oysa bilsen savaşlarımı,
Sevginin anlamını sorduğum geceleri..
Öğrendim; savaş, seni sevmeyen biri için verilmezmiş.
İnsan, sevenin kalbinde yer bulmak için değil,
Sevdiğinin kalbinde zaten varsa yaşarmış.
Ben buna tutundum,
Tutunacak bir tarafın olmadığı hâlde.
Ben hiç bırakmadım seni.
Seninle olabilme ihtimalinden vazgeçemedim herhâlde.
Olsun sen bunları boş ver.
Ben de hepsinin üzerine bir kelime örtüyorum zaten:
Neyse, kocaman bir...
NEYSE.
Kardelen sanırdım sevgimizi,
Gözlerimizdeki bakışlardan...
Yanlış anlamışım bizi, sevgimizi.
Yalnızlığımdaki direnişimmiş Kardelen.
Düşündüm yokluğunda,
Ben miyim bu sevginin esiri?
Mazlum, üzgün bir garip...
Düşündüm, düşündüm...
İki paket sigara bitti küllüğün dibinde.
Düşüncelerin içinde,
Senin yokluğunda yordum
Zihnimi , bedenimi , gençliğimi
Zordu sensizliği anlatamamak,
Paylaşamamak, konuşamamak.
Aslında anlatırdım bizi sığındığım limana.
Bir sıkıntım var ama...
Fark edemedim zamanla,
Senmişsin benim sıkıntım,
MELCEM...


Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!