Malûlen emekli
Hadi git gideceksen, beni hiç düşünme,
Ben zaten alıştım terk edilmeye.
Bu aşkın ateşi söner, sen hiç dert etme,
Zamanla bir avuç kül kalır geriye.
Artık ellerin, gözlerin bana yabancı,
Uzun zaman oldu görüşmeyeli,
Nice mevsimler sessizce gelip geçti.
Şimdi bakıyorum sana sevgili —
Ne kadar değişmişsin görmeyeli.
Eskiden sen böyle değildin,
Bir zamanlar hep sen vardın gönlümde
Alev alev yanan ateştin içimde
Sahte çıktı aşkın, sildim kalbimden
Yalan sözlerine kanmam yeniden
Sözde aşkımızı satır satır yazdım
Yârim beni benden alıp götürdün,
Şimdi sensiz bir boşlukta gibiyim.
Her gün hasretinle beni öldürdün,
Söz dinlemez gönül — ben ne edeyim?
Ben senden sonra unuttum kendimi,
Gözlerim doluyor her hatırada
Senden bir iz kaldı her bir adımda
Yüreğim eridi yâr yokluğunda
Seni unutmaya çalışacağım
Rüzgârlar okusun bu şiirimi
Boşuna dokunma seven gönlüme,
Eğer sonunda yakıp gideceksen.
Boşuna umut verme yüreğime,
Ardından sessizce terk edeceksen.
Gerçek aşk için ağlayanlardanım,
Belki de öleceğim bir sabah erkenden,
İnecek gözlerime simsiyah bir perde.
Çekileceğim yaşam denen bu sahneden,
Benden sonra solgun anılar kalır geride.
Şu yalan dünya kimleri ağırlamadı ki?
Seni arar gözlerim her köşe başında,
Şehrin kaldırımları dert ortağım oldu.
Her rüzgârda adın çınlar kulağımda,
Hasretinle benzim sarardı, soldu.
Şu gönlümde bitmeyen özlemler,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!