Sabaha uyanmak
Ne büyük bir mutluluk
Seviyorum sabahları
Biliyorum ki
Rabbim bir fırsat daha verdi
Bu aciz kuluna
Terastaki Çay
Gönül semaver çayı arzular
Odun yanacak ki dem ola
Küskün bakma bana öyle
Burkma hergün bu garip yüreğimi
Gökyüzü o gün sustu, İran’ın bağrında,
Bir sabah ezanıyla bölündü taze düşler.
Kalemler yere düştü, mürekkep kan ağladı,
Gülüşü yarım kaldı yüz altmış körpe canın.
Kız çocuklarıydı onlar, yarınların ışığı,
Cehalete vuran tokat, karanlığa bir fener.
Karanfilim beyaz
temizliği ve saflığı hatırlatıyorsun her bakışımda sana sessiz sessiz...
Karanfilim kırmızı
sevgiyi unuttuğumuz sevgiyi haykırıyorsun her akşam gün batarken yüzüme yüzüme...
Karanfilim pembe
içtenlikle ürkekçe bana tebessüm eden üveyik güvercinim gibi içten içten...
Tarihin ibret dolu sayfalarından ders almaz şu saray halkı,
Tarih tekerrürden ibaret der hep gafil aklı,
Ak'ledebilseydi sarayın şu sefil halkı,
Batarmıydı hiç hoyratça yönetilen vatan sathı.
Evvelâ tedbir gerek, sonra tevekkül kılalım,
Gaflet uykusundan uyanıp, hakkı bulalım.
Fırtına kopmazdan evvel bağla gemin limana,
Nuh misali tufan gelmeden, deryaya dalalım.
Sanma ki dünya baki, her baharın sonu kış,
Gül solmadan bahçede, biz tedarik görelim.
Dağ kekiğim
Sevgiliye duyulan özlem
Her daim yükseklerde
Mor-beyaz çiçekleri vuslata çağırır
Huzur veren kokusu tutsak eder
Eğilmelisin dokunabilmek için
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!