Yokluğunun yangınında mahsur kalınca
Üç şişe ümit devirdim kafam uzadı
Kadehim hüsranıma deva olunca
Sustu hüzünlerim cefam uzadı
Ellerine değmesin o soysuz eller
Küstahlaşmış niyetlerden kendini koru
Parlak pisliklerin aklındaki emeller
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




çok güzel bi şiir kutlarım.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta