Yugulî Şiirleri - Şair Yugulî

Bir akşam çöktü içime, ne güneşten haberi vardı, Ne de göğsünde taşıdığı yarım kalmış bahardan. Saatler yürüdü önümden, ben olduğum yerde kaldım, Meğer insan bazen ölmeden de eksilirmiş hayattan. Bir kuş kondu pencereme, kanadında eski bir kış, Gözlerinde bin vedanın susturulmuş hikâyesi. Sordum: "Hangi yoldan geldin, hangi göğe küstün?" Dedi: "Her göçün sonunda biraz kalır insanın kendisi."Ey zaman, söyle bana, hangi saatte kaybettim beni? Hangi gecenin karanlığı örttü içimdeki denizi? Ben ki bir ömür boyunca yarınlara söz vermiştim, Şimdi dünün enkazında arıyorum kendimi. İnsan dediğin nedir ki, bir avuç hatıradan başka? Biraz annesinin sesi, biraz çocukluk telaşı. Biraz hiç söylenmemiş söz, biraz yarım kalmış dua, Biraz da kimse bilmezken içinde kopan fırtınası. Ve bil ki her suskunluk, kabulleniş değildir, Bazı sessizliklerin içinde binlerce çığlık yaşar. En derin yaraları bazen kimse görmez insanın, Çünkü bazı fırtınalar yalnızca içeride kopar. Şimdi geceye bir mısra bırakıyorum usulca: Ne bütün yollar eve çıkar, ne her giden unutulur. Bir gün adımı sorarsa bu yorgun dünya, De ki: Bir insan geçti buradan; yaşamakla unutulmak arasında savrulur.