Yosun Şiiri - Veysel Acet

Ay tutulması mı bugün karası?
Yoksa gece mi oldu?
Üstümüze düşen kömür tozu mu bu kara leke?
Kapkaranlık bir güne başlamanın ürkekliği var üzerimde.
Bembeyaz bir sabaha uyanmanın ümidini taşıyorken.
Bembeyaz bir sayfanın anlamsız çizgisi gibiyim.
Masama oturmuş demlerdim çayımı,
Kan kırmızı dudakların aklıma geldikçe.
Kokladığın çiçeklere, sevdalı papatyaya mahkumum ben de.
Vakitsiz hayallerim de artık muhacir.
Terk etti bedenimi, güzel olan her şey.
Çirkin duygulara müptela eyler beni,
Acır ve dönersin belki diye.
Sen de bilirsin duygularım ölümlü artık benim .
Sonsuzluk vadisine boyun eğe eğe.
Bir ney sesinde yeşeririm kim bilir.
Hiç ummadık bir ağacın gövdesine dönüşür yüreğim belki de.
Deliririm yaz yağmuruna,
Deliverir sancılı ırmakların boyun eğdiği papatya çiçeklerinin
Diklendiği, dinlendiği bir tutam çimin göbeğinde.
Yosunlara boyarım çehreni her gece fırça fırça.
Semaverde kaynattığın sulardan köpürürüm buharımı.
Yine yaşatırım adını,
Yine de bırakmam ellerini anızların ateş çemberinde.
Kaçarım, kaçırırım seni çorak çöllerden gizli gizli.
O çöllerin vahalara şahit olduğunu bilmeden.
Sonbaharda bulurum kendimi,
Bu mevsim beni benden alır,
Aklım kibirlerle dolu, kalbim fevkalade alçaklık barındırır.
Vadileri okşayan rüzgar misalidir yüzündeki tüyler.
Estikçe eser içime bu fırtına yalnızlığı.
Yoktur hiçbir mekanda bunun benzeri
Ve yoktur hiçbir kültürde bunun eseri.
Benim dumanlar ortasındadır evim;
Yıkıldı zelzelede bütün yalnızlık kiremitleri,
Bütün ocaklar söndü ardından,
Ve bütün kimsesiz gibi ağlamaklı gözbebeği.
Benim de boynum eğilir önüme kara güle nazire,
Benim de yurduma düşer bir atom bombası senden öte.
O vakit anlamam ben de akan gözyaşını nihayetin.
Gidişlerini seyrederim kesik kesik.
Öldürürüm içimde seni, senin olduğunu bile bilmeden.
Ellerin dünya harikasına gebe kalsa da
Yüz çevirme vaktidir uzattığın servilerden.
Kaçışın kıskandırsa şebb-i yeldayı, bir zihaf günüdür.
İçim ürperse de ayrılık korkusundan
Artık gelmiştir vakti ayrılık türküsünün.