Yoruldum tutmaktan Şiiri - Murat Ülkü

Yoruldum... Tutmaktan, çekmekten, tamir etmekten
Herşeyi dağıldığı yerde, olduğu gibi bıraktım.
O eski, ince sızıyı bile sevdim artık
Zira o da benim, yorgun ruhumun bir parçası.
​
​Kırıklarımı bile onarmıyorum artık
Biliyorum ki her parça kendi yerinde güzel.
Gözyaşımın tuzlu izi kalsın yanaklarımda
Bu hayatın bana dokunduğu en saf, en gerçek yer.
​
​Ne bir bekleyenim var, ne bir gidenim
Sadece rüzgarın taşıdığı boş bir seda.
Kaybolan umutların sessizliğinde yürüyorum ben
Dün'ü silip, yarın'ı beklemeden
Bugün'de, bu dağınık limanda demir attım.
​
​Şimdi içimde bir çığlık var, ama susuyor
"Yetti!" demenin huzurunda, derin bir nefes.
Bıraktım... Düşünmeyi, dertlenmeyi
Ve kendime dönmenin en dağınık halini seçtim.
​
​Bir yara açılmışsa ruhumun derininde
O yara, benim hikâyemin en dürüst satırı.
Artık saklamıyorum karanlıkta kalan hiçbir şeyi
Çünkü aydınlık, sadece kendini kabul edince belirir.
​
​Ne bir köprü kuruyorum geri dönmek için
Ne de bir gemi bekliyorum beni alıp gitsin.
Olduğum yerde, bu yorgun toprağın üstünde
Kök saldım, küllerimden yeni bir sessizlik yeşersin diye.
​
​"Mükemmel" dedikleri o yalandan vazgeçtim
Dağınık saçlarımla, yırtık gömleğimle huzurluyum.
Bıraktım, başkalarının istediği kişi olmayı
Şimdi sadece, kırık bir ayna gibi, gerçeği yansıtıyorum.
​
​Ve biliyor musun? Bu bırakışta büyük bir güç var
Yeniden başlamak değil, asla bitmemek gibi.
Bu, bir savaş ilanı değil, sadece bir veda
Eski ben'e, eski acılara ve eski kederlere...
​
​Bıraktım... Ve artık
Hiçbir şey beni korkutmuyor.
Ben, enkazımın ortasında duran
Yepyeni, dimdik bir sükûnetim.
​
​Bu sessizlik, büyük bir çığlığın ardından
Yüzleşmenin en son, en çıplak hali.
Ve anladım ki
Hafiflemek, bırakılan kadarmış.