Yoruldum demedim Şiiri - Sokaktaki Yazar

Yoruldum demedim…
Çünkü yükümü şikâyetle hafifletmek yakışmazdı bana,
Omuzlarımda taşıdığım dünya kadar ağırlığı
Bir “ah” ile yere bırakacak adam değildim.
Yetişemedim diye yakınmadım…
Zamanın boynuna sarılıp onu suçlamak kolaydı,
Ama ben geç kalışlarımı bile gururla taşıdım,
Sanki her kaçırdığım an, içimde bir şey büyüttü.
Koştum…
Nefesim kesilene kadar değil,
Umudum kesilene kadar koştum.
Yollar ayaklarımı tanıdı ama
İnsanlar adımı bile bilmedi.
Kalabalıkların ortasında bir gölgeydim,
Sesim vardı ama yankım yoktu,
Gözlerim doluydu ama
Kimse içine bakacak kadar cesur değildi.
Ben düştüğümde yer sarsıldı belki,
Ama kimse dönüp bakmadı…
Çünkü herkes kendi çöküşünün
En gürültülü anındaydı.
Ve ben…
En sessiz yıkımı yaşadım.
Bir insanın içten içe dağılması,
Bir binanın yıkılmasından daha az dikkat çeker.
Yoruldum demedim…
Çünkü güçlü görünmek bir alışkanlıktı artık,
İçimde kırılan her parçayı
Gülüşlerimin arkasına sakladım.
Kimse görmedi beni…
Belki de görmek istemediler,
Çünkü bir insanı gerçekten görmek,
Onun yükünü biraz taşımayı gerektirir.
Ben yük oldum kendime,
Kendime omuz oldum sonra,
Kendimi kaldırdım her düştüğüm yerden
Ve yine kimseye belli etmedim.
Şimdi anlıyorum…
Görülmek için bağırmak gerekirmiş bazen,
Ama ben susmayı seçtim,
Çünkü sessizliğim bile karakterimdi benim.
Ve belki de bu yüzden
Kimse bakmadı, kimse görmedi…
Ama bilsinler ki,
Görülmeyenler en derin hikâyeleri taşır.
Ben bir hikâyeyim…
Okunmamış, yarım bırakılmış,
Ama her satırı
Bir ömre bedel...

Sokaktaki yazar

H.Taner BAYTAR