Yoruldum Şiiri - Süleyman Özgüven

Yoruldum artık, gerçekten çok yoruldum,
Sanki yıllardır omzumda koca bir dünya taşıyorum...
Ömrüm yollarda eksiliyor,
Ama bu yollar bir türlü bitmiyor.
Her adımda başka bir şehir,
Her durakta başka insanlar gördüm.
Nice yerlere gittim, nice ufuklara baktım,
Ama hiçbir yerde kendimi evimde hissedemedim.
Çünkü aklım da, kalbim de hep evde kaldı...
Benim kaderim hep aynıydı;
Yollarda geçen yıllar,
Gurbet ellerde sessizce yaşlanan ömrüm,
İçimde büyüyen, kimseye anlatamadığım hasretim...
Bir ekmek parası için düştüm yollara,
Çocuklarım rahat etsin, gelecekleri güzel olsun diye.
Ama geceleri başımı yastığa koyduğumda,
İçimi en çok onların özlemi yaktı.
İnsan bazen ekmeğini kazanırken
Kendisinden, evinden, sevdiklerinden eksiliyormuş...
Bir babanın en zor yanıymış gurbet;
Çocuklarının gülüşünü uzaktan sevmek,
Büyüdüklerini fotoğraflardan görmek,
Bir bayram sabahı onlara sarılamamak...
İnsan en çok da böyle zamanlarda anlıyor
Evladın sesinin ne büyük nimet olduğunu.
Yıllar geçti üzerimden,
Saçlarıma aklar düştü,
Yüzümde yolların, gecelerin izleri kaldı.
Ne şehirler unutturdu evimi,
Ne de bunca yol dindirdi içimdeki hasreti.
Nereye gitsem, içimde hep aynı boşluk vardı...
Artık bedenim de yoruldu bu hayattan,
Dizlerimde eski derman yok,
Gözlerimde uykusuz gecelerin ağırlığı var.
Şimdi hayattan istediğim çok şey değil;
Sevdiklerimin yanında olayım,
Çocuklarımın sesini her gün duyayım,
Başımı huzurla evimdeki yastığa koyayım...
Yeter artık ey uzun yollar,
Biraz da bana acıyın.
Bırakın döneyim yuvama,
Çocuklarımın sesine,
Ailemin sıcaklığına,
Akşamları birlikte içilen bir çayın huzuruna...
Çünkü ben gerçekten çok yoruldum...
Yıllarca gurbetin soğuğunu içimde taşıdım,
Ekmek için sustum, sabrettim, dayandım.
Ama en çok da
Sevdiklerimden uzak kalmak yaktı içimi...