Yoruldum Şiiri - Taceddin Zengin

YORULDUM...

Sadece yoruldum sanki ,

Nedeni kalmamış bir insan gibi ...

Savaş alanında aldığı tüm canlardan sonra kanayan açık yaralarıyla vicdan azabı çekerek ölümü bekleyen bir savaşçı gibi yoruldum.

Seçimlerinin hiç bir kıymeti olmayan , kendi seçmediği her şeyin sorumlukuklarının ve sonuçlarının altında ezilen bir insan gibi yoruldum.

Sadece yoruldum sanki ,

Zihnimin içinde yalnız kalmaktan asla anlaşılmamaktan kimsenin anlamak için çaba bile sarf etmemesinden yoruldum.

Benzer yüklere sahip olduğum kişilerin vicdan azabı çekmeden, yaptığı şeylerin ağırlığını bile hissetmeden sadece tövbe edip güle oynaya hayatlarına devam etmelerinden yoruldum.

Sadece yoruldum sanki ,

Ölümün derin kuyusunun kıyısında hiçbir şey hissetmeden gezmekten yoruldum.

Derin ve kupkuru bir kuyu gibi bakan gözlerimden , desilyonlarca olasılığı tahmin etmeye çalışan zihnimden yoruldum.

Sadece yoruldum sanki ,

Benimle benzer acıları çeken insanların birbirine destek olmak yerine oturup birbirini izlemesinden yoruldum.

İnsanların üç kuruş ve biraz çıkar için birbirlerini guruplara ayırıp incitmelerinden yoruldum

Sadece yoruldum sanki ,

Ölü gibi bakan gözlerimi tekrar tekrar canlandırmaya çalışmaktan , vaktimin tadını çıkarmaya çalışmaktan yoruldum.

Memur olup birkaç dalkavuğun bana her ay vereceği maaş için vaktimi heba etmekten yoruldum.

Sadece yoruldum sanki ,

Ölümün gözlerine bakarken toprağın kokusuyla kendimi kaybetmekten , mest olmaktan yoruldum.

Kemiklerim çatlayana kadar , kaslarım yırtılana kadar çalışmaktan yoruldum.

Sadece yoruldum sanki ,

Ölümü arzulayan zihnimden , atmayı bir türlü bırakmayan sıcacık kalbimden yoruldum.

Zihnim yerine düşünen hormonlarımdan , kendi vermediğim kararların sonuçlarından yoruldum.

Sadece yoruldum sanki ,

Sessizliğe gömülmüş , üstünde milyarlarca ceset olan bir savaş alanı gibi yoruldum.

Birbirlerinin hür iradelerini hiçe sayan birbirlerini her anlamda inciten insanlar gibi yoruldum.

Sadece yoruldum sanki ,

Ölümün bir son olmadığını biliyormuşcasına yoruldum.

Yolculuğun asla bitmeyeceğini biliyormuşcasına yoruldum.

Sadece yoruldum sanki ,

İncittiğim kişilerin akıttığı her zerre göz yaşı gibi yoruldum.

Her gün bir sürü insanın doğal olmayan sebeplerden öldüğünü bilirmişcesine yoruldum.

Sadece yoruldum sanki ,

Her gün incitmemek ve incinmemek için verdiğim uğraştan yoruldum.

Değer verdiğim varlıklara hissettiklerimle dokunamamaktan yoruldum.

Sadece yoruldum sanki ,

Herkes gibi çeşitliliğin ve olasılıkların bir ürünü olduğunu , birçoğundan biri olduğunu özel olmadığını anlayamayan zayıf ve bilinçsiz insanlardan yoruldum.

Zeki olduğunu söyleyen fakat yardım gerektiğinde hiçbir işe yaramayan gereksiz insanlardan yoruldum.

Zifiri karanlık soğuk bir gecede avlanmaktan bunalmış gözleri dolan bir avcı gibi yoruldum.

Fakat merak etmeyin zayıf insanlar artık mühürlendi dudaklarım.

Biliyorum çünkü , kalbi zif tutmuş yozlaşmış aciz insanlığın duygularına dokunamaz süssüz , yalın lâflarım.

Sadece yoruldum sanki ,

Gözlerini kapatıp kendini uykuya bırakmadan önceki ufak bir an gibi...

Sadece birazcık yoruldum sanki...